️ صابر کاظمی، پسری که سرش را پایین می‌انداخت و امتیازهای بزرگ می‌گرفت؛ پسری که دیگر حتی به امر پدر هم از مزارش بلند نمی‌شود
بعضی بازیکنان را با آمار و مدال‌هایشان به یاد می‌آوریم؛ بعضی را با یک مسابقه، یک امتیاز یا تصویری که از آن‌ها در ذهنمان مانده است. صابر کاظمی برای من، بیش از آنکه مجموعه‌ای از افتخارات باشد، ترکیبی از همین تصویرهاست؛ پسری بلندبالا با توان بدنی چشمگیر، پرش‌هایی که نگاه‌ها را به خود جلب می‌کرد و خوشحالی‌هایی که امضای خودش را داشت. بازیکنی که در زمین، برای گرفتن امتیازهای بزرگ قدم پیش می‌گذاشت و بیرون از آن، تصویر دیگری از خودش به نمایش می‌گذاشت؛ آرام، کم‌حرف و بی‌سروصدا. شاید تلخی ماجرای صابر بیش از هر چیز از همین‌جا می‌آید: او در ۲۶سالگی از دست رفت؛ در سنی که بسیاری از بازیکنان هنوز در حال ساختن بهترین فصل‌های دوران حرفه‌ای خود هستند. او دیگر بازیکنی نبود که صرفاً باید منتظر ماند تا استعدادش به نتیجه برسد؛ بخشی از توانایی‌هایش را ثابت کرده بود و هنوز فرصت داشت تجربه بیشتری به دست بیاورد، در تیم‌های مختلف بازی کند و به دستاوردهای تازه‌ای برسد. یک سال بعد، وقتی نام صابر کاظمی را می‌شنویم، می‌توانیم از قهرمانی آسیا بگوییم، از دو طلای بازی‌های آسیایی، از المپیک توکیو و از عنوان ارزشمندترین