فرهنگی

صدا و سیمای جبلی علی مهدیان

🔺من این متن را مینویسم نه از جهت آنکه معتقدم به "وفاق"، آن هم وفاق واقعی نه شعار سیاسی سر کاری. چون دیده ام بسیاری از بزرگوارانی که الان دم از وفاق میزنند، زمان شهید رییسی طور دیگری عمل میکردند. وفاق اگر خوب است که خوب است و در این شرایط جنگ اگر لازم تر است که لازم تر است، باید بین همه مسوولین نظام با همه سلیقه ها باشد، اتفاقا همانجاهایی که بوی دو قطبی و اختلاف میآید باید حل و فصل شود، اینکه همه با هم صدا و سیما را مثلا له کنیم، بعد بگوییم وفاق، خوب این خیلی صادقانه به نظر نمیرسد، قبول کنیم. به هر حال، این متن را به نیت وفاق که کار درستی هم هست الان نمینویسم. 🔺صدا و سیما به نظرم یک تجربه موفق و درست بود، در دست جوانانی که هنر و رسانه را از پایگاه انقلاب اسلامی انتخاب کردند، ایده های نو داشتند، جرات و شجاعت گفتنش را هم داشتند، بلد هم بودند که بگویند. هزار و یک نقد به آنها وارد بود، بله، اما این حرکت بزرگ در صدا و سیما اصلا با هیچ یک از این امور قابل مقایسه نیست. 🔺صدا و سیما اصل و نسب دار است. یک مطالبه گری امیدوارانه، انقلابی گری با مراعات اخلاق و انصاف، شبیه خود وحید جلیلی، جبلی، فروغی، شبیه به وقت ایران، شبیه پاورقی، شبیه خانم شریفی مقدم، شبیه شیوه، شبیه سوره، شبیه بگو بخند، شبیه سیدخندان و شبیه محفل ستاره ها و شبیه همه تجربیات جذاب و نو.