جنگ

صلح با زره

سه ایران در سخنرانی پزشکیان روزبه کردونی سخنرانی مسعود پزشکیان در هشتاد‌ویکمین مجمع عمومی سازمان ملل را شاید بتوان در سه کلمه خلاصه کرد: «صلح با زره»؛ روایت ایرانی که صلح می‌خواهد، اما زره از تن بیرون نمی‌آورد؛ از مقاومت و جنگاوری نمی‌گریزد و در برابر تهدید و تجاوز تسلیم نمی‌شود. زبان فقط واقعیت سیاسی را توصیف نمی‌کند؛ آن را می‌سازد. به همین دلیل، انتخاب واژگانی مانند «قربانی»، «تجاوز»، «دفاع»، «حق»، «مقاومت» و «مذاکره» اتفاقی نبود. این واژه‌ها ایران را نه آغازگر جنگ، بلکه کشوری نشان می‌دادند که ناگزیر به دفاع از خود شده است. ️ سخنرانی پزشکیان بر چند دوگانه روشن بنا شده بود: تروریست یا قربانی تروریسم؛ متجاوز یا مدافع؛ تسلیم یا مقاومت؛ سلاح هسته‌ای یا دانش صلح‌آمیز؛ جنگ یا مذاکره.  جایگاه ایران در این دوگانه‌ها نیز روشن بود: ایران مقاوم است، اما جنگ‌طلب نیست؛ صلح می‌خواهد، اما تسلیم نمی‌شود؛ از جنگ نمی‌هراسد، اما جنگ را تقدیر همیشگی خود نمی‌داند؛ مذاکره را می‌پذیرد، اما نه از موضع ترس و نابرابری . از دل این دوگانه‌ها، سه ایران پدیدار شد. نخست، ایران زخمی؛ ایرانی که کودکان، دانشمندان، ز