صلح طلبی یا شارژ روحیه دشمن؟! محمد ایمانی

از حسن روحانی تا محمد خاتمی -و هر عمرو و زید دیگر- که در وضعیت فعلی، پالس مذاکره و توافق و توقف جنگ می فرستند، در واقع به طرف آمریکایی می گوید کوتاه نیا، عقب نشینی نکن و به سیاست فشار ادامه بده! ظاهر ادبیات اینها "صلح شرافتمندانه" و "پایان عزتمندانه جنگ" است؛ اما در واقع، به دشمن ناقضِ "برجام، دو دور مذاکرات نهایی شده (قبل از جنگ دوازده روزه و چهل روزه)، آتش بس و تفاهم نامه" می گویند که از هیچ خدعه و عهدشکنی او ناراحت نمی شوند. بلکه با هر خیانت او، خود را به مذاکره (تسلیم) تشنه تر نشان می دهند! آنها با گفتار و رفتار خود، این اَدراک را در دشمن می سازند که خدعه و عهدشکنی نه تنها هزینه ندارد، بلکه تقدیس گنندگان آمریکا و طعنه زنندگان به مقاومت ملت ایران، می توانند همین وضعیت را سوژه و بهانه ای برای ایجاد دو صدایی در داخل کشور و تضعیف مقاومت قرار دهند. جریان مذاکره طلب و مدعی توقف جنگ در میانه عهدشکنی و شرارت دشمن، جریانی بشدت نفوذ زده و کرم خورده است. جریانی که عصا زیر بغل دشمن شکست خورده در جنگ تحمیلی می گذارد تا مبادا از پا بیفتد، یا روحیه در هم شکسته اش کاملا از دست برود. آنها به یک معنا، کارچاق کن های نتانیاهو و موساد در تحمیق ترامپ هستند.