علی (ع) مَثَلِ سورهٔ توحید آیت‌الله تقوایی

از کمالِ ایمان تا تجلی غیرت علوی در دفاع از مظلومان غزه و جهان اسلام نسبت امیرالمؤمنین (ع) با اسلام، نسبت روح به جسد و نسبت سورهٔ توحید به کل قرآن است؛ حقیقتی که امتداد آن از شهود توحیدی و غرق شدن در عبودیت آغاز می‌شود و تا ایستادگی تمام‌قد در برابر جبههٔ استکبار امتداد می‌یابد. در منظومهٔ بیانات نبوی، تبیین جایگاه حضرت امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام) فراتر از تمجیدهای معمول و ناظر به بطنِ توحید و هندسهٔ ایمان است. در روایتی مشهور، هنگامی که لشکریان اسلام از نبرد پیروزمندانه بازگشتند، رسول مکرم اسلام (ص) از فرماندهی علی (ع) پرسیدند. سپاهیان همه زبان به ستایش گشودند و تنها یک نکته را مطرح کردند: «علی در تمام طول جنگ تنها ذکرسورهٔ مبارکه توحید (قل هو الله احد) داشتند». وقتی پیامبر اکرم(ص) علت را جویا شدند، مولای متقیان پاسخی عمیق و توحیدی دادند: «من عاشق خدایم و چون این سوره صفات پروردگارم را بیان می‌کند، دوست دارم همواره آن را بخوانم.» اینجا بود که نبی مکرم اسلام (ص) فرمولی بنیادین برای سنجش مراتب ایمان امت ترسیم فرمودند: «مَثَلِ تو یا علی، مَثَلِ سورهٔ توحید است.» همان‌گونه که تلاوت یک، دو یا سه بارهٔ این سوره معادل یک‌سوم، دوسوم و کل قرآن کریم است، نسبت انسان‌ها با ولایت امیرالمؤمنین نیز ترازوی کمال ایمان است: 1. محبت قلبی: دستیابی به یک‌سوم ایمان؛ 2. محبت قلبی توأم با نصرت زبانی و دفاع تبیینی: دستیابی به دوسوم ایمان؛ 3. محبت، تبیین و اطاعت تام در میدان عمل: نیل به کمال تامِ ایمان. علی (ع) یعنی اسلامِ مجسم.