غیبتِ به‌رسمیت‌شناسی: دیالکتیک هگلی و نظریهٔ درمانیِ پیروزی در جنگ ۲۰۲۶ آمریکا و ایران

این مقاله می‌کوشد از دوگانهٔ «تحلیل سرد» و «همدلی گرم» فراتر رود و جنگی را تحلیل کند که در آن، هر دو طرف — آمریکا و ایران — در دامِ یک «مبارزه برای به‌رسمیت‌شناسی،پیروزی دیگری » گرفتار شده‌اند؛ مبارزه‌ای که در آن، پیروزی و شکست، نه دو وضعیت متضاد، بلکه دو لحظه از یک دیالکتیک واحدند. با به‌کارگیری چهارچوبِ هگلیِ «دیالکتیک ارباب-برده»، مفهومِ «وضعیت استثنا»ی Carl Schmitt، اشمیت «آمیزش افق‌ها»ی Hans-Georg Gadamer، گادامر و «اخلاق بردگان» Friedrich Nietzsche، نیچه، این مقاله نشان می‌دهد که از منظر فلسفی آمریکا در لحظهٔ پیروزی نظامی، به‌رسمیت‌شناسی‌ای را که می‌خواست به دست نیاورد — زیرا ایرانی که «شکست» خود را به‌رسمیت نمی‌شناسد، آمریکا را نیز «پیروز» نمی‌شناسد.