فرانسه بوی خون می‌دهد تا ادکلن محمد خزائی

«در روستاهای الجزایر، نظامیان فرانسوی پنج یا ده مرد را یک‌جا به رگبار می‌بستند و جنازه‌ها را کنار جاده رها می‌کردند؛ گاهی در جریان سرکوب و گاهی برای تفریح. تکرار کشتار حتی آیین عزاداری مردم را از هم پاشیده بود. مرگ دیگر واقعه‌ای فردی نبود که خانواده برایش مجلس بگیرد. چند مرد ناگهان کشته می‌شدند و فرصتی برای اجرای رسم‌های قدیمی باقی نمی‌ماند. مردم دندان روی هم می‌فشردند و در سکوت دعا می‌خواندند.» این بخشی از کتاب «سال پنجم انقلاب الجزایر» نوشته فرانتس فانون است.