جنگ

قدرت نظامی ابزار استیفای حق مرتضی امیری

اقدام عملیاتی اخیر نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران در هدف‌گیری پایگاه‌های نظامی آمریکا، ناوهای جنگی و کشتی‌های تجاری آمریکا، در پاسخ حمله به کشتی های جمهوری اسلامی ایران از منظر فنی و راهبردی نشان‌دهنده دستیابی به سطح جدیدی از قدرت بازدارنده و پیش‌برنده است. این توانمندی بر پایه ترکیب دقیق عمق استراتژیک جغرافیایی، زرادخانه موشک‌های بالستیک و کروز با برد و دقت عملیاتی مناسب، سامانه‌های پهپادی انبوه و کم‌هزینه، تاکتیک‌های دریایی نامتقارن شامل عملیات ازدحامی قایق‌های تندرو و مین‌گذاری هوشمند، سامانه شناسایی و فرماندهی و کنترل بومی شکل گرفته است. از دیدگاه نظریه‌های قدرت نظامی معاصر، ابرقدرت بودن صرفاً به معنای داشتن ناوگان جهانی یا بودجه دفاعی کلان نیست. ابرقدرت در تعریف عملیاتی، قدرتی است که بتواند اراده خود را بر دشمن تحمیل کند، هزینه اقدام خصمانه را به‌طور معنادار افزایش دهد و تصویر آسیب‌ناپذیری طرف مقابل را در برابر افکار عمومی جهانی مخدوش سازد. عملیات انجام‌شده دقیقاً این معیارها را محقق کرده است: ایجاد تلفات و خسارت مستقیم بر دارایی‌های نظامی و تجاری دشمن، وادار کردن او به موضع دفاعی و نمایش علنی این معادله جدید در صحنه بین‌المللی. ابعاد فنی این موفقیت شامل هماهنگی همزمان چند حوزه عملیاتی زمینی، دریایی و هوایی، استفاده بهینه از سامانه‌های بومی برای عبور از لایه‌های دفاعی دشمن، و حفظ ابتکار عمل در صحنه نبرد است. از جنبه راهبردی نیز پیامدهای مشخصی به‌دنبال داشته است: افزایش قابل توجه هزینه ماجراجویی و استمرار حضور نظامی دشمن در منطقه، تقویت بازدارندگی فعال، تضعیف روایت برتری فناوری مطلق، و ارتقای موقعیت چانه‌زنی ایران در معادلات منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای.