قطعنامه ۲۸۱۷ شورای امنیت جای متجاوز و قربانی را عوض کرد/ محکومیت ایران و چشم‌پوشی از عاملان تجاوز
محمد جواد ظریف نوشت: قطعنامه ۲۸۱۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ دیپلماسی نه به عنوان سندی برای صلح، بلکه به مثابه بنای یادبودی از ریاکاری نهادی ثبت خواهد شد. این قطعنامه با گسستن جنگ ۲۰۲۶ از ریشه‌های آن در نابودی غیرقانونی برجام، با نادیده گرفتن خدعه مکرر آغاز جنگ در میانه مذاکرات ژوئن ۲۰۲۵ و فوریه ۲۰۲۶، با روی گرداندن از پیکرهای کودکان شهید در میناب و لامرد، و با بی‌اعتبار ساختن بند (f) ماده ۳ تعریف تجاوز (۱۹۷۴) برای تبرئه میزبانان زیرساخت‌های جنگ، حقیقت را وارونه جلوه می‌دهد. صلح پایدار در غرب آسیا و بقای حقوق بین‌الملل به عنوان سدی معتبر در برابر توسل به زور، نمی‌تواند بر حافظه گزینشی، مصلحت‌اندیشی سیاسی یا نادیده انگاشتن عامدانه تجاوز بنا شود. شورایی که قربانی را توبیخ می‌کند و برای متجاوز سپر می‌سازد، منشور را گزینشی تفسیر می‌کند و پاسخگویی را بر مدار قدرت توزیع می‌نماید، نمی‌تواند مدعی پاسداری از صلح و امنیت بین‌المللی باشد. قطعنامه ۲۸۱۷ در این فضا، نه گامی به سوی صلح، بلکه ابزاری برای مصلحت‌گرایی سیاسی است؛ ابزاری که در محکومیت‌های ناروا قاطع، در مهار تجاوز ناتوان و از اج