مارچلو ماسترویانی؛ مردی که قهرمان نبود اما تاریخ سینمای اروپا را ساخت / از «زندگی شیرین» تا «هشتونیم» و شورش علیه کلیشه «عاشق لاتین»
مارچلو ماسترویانی در سالهای پس از جنگ، چهرهای متفاوت از مرد اروپایی را به سینما آورد؛ مردی سرشار از تردید، ملال، آسیبپذیری و تناقض که در همکاری با فیلمسازانی چون فدریکو فلینی، آنتونیونی و پیترو جرمی به یکی از مهمترین بازیگران تاریخ سینمای اروپا تبدیل شد. در سال ۱۹۶۰، همکاری تاریخی ماسترویانی با فدریکو فلینی در فیلم «لا دولچه ویتا» (زندگی شیرین) آغاز شد. انتخاب ماسترویانی برای نقش اصلی این فیلم با موانعی همراه بود. دینو دی لورنتیس، تهیهکننده اولیه پروژه، شدیدا با حضور ماسترویانی مخالف بود و او را بازیگری بسیار نرم، اهلی و معمولی میدانست که فاقد جذابیت خشونتآمیز یا تهاجمی لازم برای نقش یک روزنامهنگار جنجالی است. یکی از ابعاد کلیدی کارنامه ماسترویانی، نبرد مداوم او با ساختار رسانهای برچسب «عاشق لاتین» بود. پس از موفقیت فیلم «لا دولچه ویتا»، مطبوعات غربی تلاش کردند او را به عنوان کلیشه جدیدی از جذابیت تهاجمی مردانه تثبیت کنند. اما بررسی انتخابهای حرفهای ماسترویانی نشان میدهد که او سیستماتیک در صدد واسازی و تخریب این کلیشه برآمد. او به جای پذیرش نقشهای قهرمانانه یا اغواگر، پیو