فرهنگی

مروری بر کتاب «بزغاله عینکی»؛

دعوت به اشیای کودکی و داستان حیوانات بامزه جذابیت کتاب تنها به جان‌بخشی به اشیا محدود نمی‌شود. زبان یکی از عناصر اصلی شکل‌دهنده «بزغاله عینکی» است. متن از آهنگ، تکرار، بازی‌های آوایی و ظرفیت‌های موسیقایی کلمات بهره می‌گیرد و به همین دلیل در بسیاری از بخش‌ها حال‌وهوایی نزدیک به شعر کودکانه پیدا می‌کند. این ویژگی باعث می‌شود خواندن کتاب صرفاً انتقال یک داستان از نویسنده به کودک نباشد؛ خود کلمات نیز به بخشی از بازی تبدیل می‌شوند یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های «بزغاله عینکی»، استفاده خلاقانه از جاندارپنداری است. کودک در سال‌های نخست زندگی بسیاری از اشیای پیرامون خود را زنده و صاحب احساس تصور می‌کند. عروسک می‌تواند دوست او باشد، اسباب‌بازی می‌تواند با او حرف بزند و حتی یک شیء ساده در خانه می‌تواند در ذهن کودک شخصیت و هویت مستقلی داشته باشد. محمدرضا شمس از همین ویژگی ذهنی استفاده کرده و آن را به ماده اولیه داستان‌های خود تبدیل کرده است. در این کتاب، اشیا از حالت بی‌جان و روزمره خود خارج می‌شوند و وارد جهان داستان می‌شوند. قابلمه حرف می‌زند، نمکدان موقعیتی پیدا می‌کند که برای کودک خنده‌دار و قابل