مسئولیت مصلحان اجتماعی حامد حاجیحیدری
بازتعریف اخلاق عمومی در عصر همدلی افراطی ▌▌ داغنکتهها: ☼ لیندسی کلنسی، پرستار ۳۶ ساله، در ژانویه ۲۰۲۳ سه فرزند خردسال خود (۵ ساله، ۳ ساله و ۸ ماهه) را با بندهای ورزشی خفه کرد و موج گسترده همدلی با او در فضای سایبر و تجمعات خیابانی (با هشتگ #IAmLindsayClancy و جمعآوری نزدیک به یک میلیون دلار اعانه)، نشاندهنده بحران عمیق مسئولیتپذیری در جوامع مدرن است. ☼ امیل دورکیم، بنیانگذار جامعهشناسی نهادگرا، مفهوم «آنومی» را برای وضعیتی به کار برد که در آن هنجارهای اخلاقی جمعی دچار گسست میشوند؛ در پرونده کلنسی، این گسست به عرصه اخلاقیات فردی سرایت کرده و «همحسی بیضابطه» جایگزین «داوری هنجارمند» شده است؛ بهگونهای که مرزهای سنتی میان «قاتل» و «قربانی» و «جنایت» و «بیماری» محو شدهاند. ☼ یک درمانگر دارای مجوز در حمایت از کلنسی اعلام کرد: «بسیاری از ما میدانیم که فقط یک قدم با [کشتن فرزندانمان] فاصله داشتیم»؛ این جمله، که در فضای سایبر وایرال شد، بازتابی از «ترسی جمعی و سرکوبشده» در میان مادران مدرن است که ریشه در فشارهای بیوقفه فرزندپروری، انزوای اجتماعی و انتظارات غیرواقعبینانه از «مادر ایدهآل» دارد. ☼ کلنسی تحت تأثیر ترکیبی از بیش از ۱۳ داروی روانگردان (از جمله زولوفت، آمبین و کلونوپین) دچار بیخوابی حاد و روانپریشی شد؛ یک روانپزشک قانونی شهادت داد که او در روز حادثه «بهوضوح روانپریش بوده و کنترلی بر اعمال خود نداشته است» و در مقابل، کارشناس دادستان او را «مسئول کیفری» دانست؛ این تناقض، نشاندهنده شکاف عمیق در مدلهای درمانی موجود است که بر «نسخهنویسی دارویی» متمرکزند تا «درک زمینهای» از بحرانهای وجودی مادران.