معمای علی لاریجانی؛ وقتی سیاست به ذهن فیلسوف محتاج می‌شود
علی محمد کردنایج در #خبرآنلاین نوشت: در میانه امواج متلاطم سیاست، غبار نزاع‌ها و کشمکش‌های گذرای جناحی معمولاً مانع از آن می‌شود که پدیده‌ها و افراد را در تراز واقعی و کارکردی‌شان تماشا کنیم. سال‌ها حضور در فضای رسانه و تحلیل به من یاد داده است که قضاوت‌های فوری و سیاست‌زده، بزرگ‌ترین آفت شناخت سرمایه‌های حکمرانی‌اند. اما فراتر از صف‌بندی‌های مرسوم چپ و راست و هیاهوی نام‌ها، گاهی باید ایستاد و از زاویه‌ای بالاتر به الگوهای اداره کشور نگریست. این روزها در تحلیل‌های ارتباطی و رسانه‌ای، سخن از جایگاه و منش چهره‌هایی چون علی لاریجانی به میان می‌آید؛ چهره‌ای که شاید پیش و بیش از عناوین اجرایی و سیاسی‌اش، باید او را در قامت یک «ذهن فلسفی در ساحت تدبیر عمومی» بازخوانی کرد. بحران‌های جهان معاصر به‌ویژه در موقعیت ژئوپلیتیکی و اقتصادی حساسی که ایران امروز در آن ایستاده است دیگر با راهکارهای خطی، شتاب‌زده، سطحی و هیجانی حل‌وفصل نمی‌شوند. ساختار حکمرانی بیش از هر زمان دیگر نیازمند مدیرانی است که واجد «جامعیت فکری» باشند؛ کسانی که بتوانند کلاف‌های سردرگم بحران را پیش از گره‌خوردن بیشتر باز کنند. ام