نام من عشق است؛ روایتی از زندگی و شعر حسین منزوی، شاعری که غزل معاصر را دوباره زنده کرد

یکم مهرماه، سالروز تولد حسین منزوی، شاعری است که با نگاهی تازه به غزل، مرزهای این قالب کلاسیک را جابه‌جا کرد و زبان شعر فارسی را به تجربه‌های انسان معاصر نزدیک‌تر ساخت؛ شاعری که از دل سنت، به نوآوری رسید و عشق، تنهایی، حسرت و رنج زیسته را به یکی از ماندگارترین صداهای غزل معاصر ایران بدل کرد. فضای خانوادگی منزوی، اصلی‌ترین گهواره پرورش ذائقه ادبی او بود. پدرش، محمد منزوی، معلمی اهل قلم و شاعری چیره‌دست بود که به زبان ترکی آذربایجانی شعر می‌سرود و شعر و ادبیات در خانه او حضوری پررنگ داشت. حضور در تهران دهه چهل خورشیدی، فرصتی طلایی برای ورود منزوی به جریانات پیشرو ادبی فراهم ساخت. انتشار اولین دفتر شعرش با عنوان «حنجره زخمی تغزل» در سال ۱۳۵۰ توسط انتشارات بامداد، نام او را به عنوان شاعری برجسته بر سر زبان‌ها انداخت. هویت اصلی و جان‌مایه تمام فعالیت‌های ادبی حسین منزوی در یک مفهوم بنیادین خلاصه می‌شود و آن عشق است. او خود صراحتا عشق را شناسنامه و هویت آثارش می‌دانست. اما عشق در نگاه منزوی، مفهومی انتزاعی، صوفیانه یا صرفا ذهن‌گرایانه نیست، بلکه عشقی زمینی، ملموس، پرشور، عاطفی و آمیخته با حق