نامهای به دکتر خسروپناه؛ در بابِ عشق تمدنی هادی ابراهیمی
استاد فاضل، جناب آقای دکتر خسروپناه، دبیر محترم شورای عالی انقلاب فرهنگی، سلام علیکم؛ در فضای معنوی و تکاندهنده اربعین آقای شهید ایران، در حالی که در تلاقی غم و شکوه حضور داشتم، با قلبی محزون و ذهنی مشغول با خود اندیشیدم که در این یادداشت، چه حقیقتی را باید به جاریترین شکل ممکن به پیشگاه جنابعالی عرضه کنم. در آن لحظات تامل، به این نتیجه رسیدم که پرسش بنیادین ما امروز، فراتر از یک دغدغه آموزشی است؛ ما با یک عشق تمدنی روبهرو هستیم: بهراستی چگونه میتوانیم اندیشه سیاسی و سلوک امام شهید(ره) را به گونهای تبیین کنیم که برای نسلها و عصرها، هم در داخل کشور و هم برای خیل کثیری از آزادیخواهان دنیا، به عنوان یک مدل زیستی و مدیریتی ماندگار شود؟ استاد ارجمند، جنابعالی به این موضوع واقفید که این مسیرِ عزت با بنیانگذاری امام خمینی (ره) آغاز شد و آن مرد بزرگِ تاریخ با گشودن افقهای توحیدی، بستر را برای ظهور یک مدل حکمرانی نوین فراهم کردند. در ادامه این مسیر نورانی، شهادت قهرمانانه امام شهید(ره) و ایثار بیمانند خانواده ایشان، سرمایهای نمادین در ابعاد جهانی آفرید که اکنون الگویی ماندگار برای هر کسی است که در جهان به دنبال معنای حقیقی آزادی و قدرت باشد. در تاملات خود به این نکته رسیدم که این شکوه، در تضادی عمیق با واقعیت تلخ حاکمان جهان امروز قرار دارد؛ حاکمانی که در برابر ترامپ وحشی و ابرقدرتهای مادی، با خواری خم و راست میشوند و برای دستبوسی او، همان رویهای را در پیش میگیرند که حاکمان قاجار و پهلوی در ایران از خود در تاریخ به جای گذاشتند.