نامه‌های نهج‌البلاغه ۳۷/ معاویه‌صفتان در هر عصر؛ خونخواهی تا جایی که منفعت داشته باشد!

امیرالمؤمنین امام علی(ع) در نامه ۳۷ #نهج‌_البلاغه، معاویه را به پیروی از هوس‌های ساختگی، دامن‌زدن به سرگردانی، نادیده‌گرفتن حقیقت و شکستن پیمان‌ها متهم می‌کند؛ و درباره خونخواهی عثمان می‌فرماید: «تو آنجا به یاری عثمان برخاستی که در حقیقت یاری خودت بود، ولی آنجا که یاری عثمان بود، دست از یاری‌اش برداشتی.» این هشدار تاریخی، معیاری برای شناخت رفتارهای مشابه در روزگار ماست: کسانی که با تحریف واقعیت‌ها و بهره‌برداری ابزاری از احساسات و خون قربانیان، اهداف سیاسی خود را دنبال می‌کنند. پرسش اساسی این است: آیا واقعاً دغدغه حق و عدالت دارند، یا حمایت از قربانیان نیز تا جایی ادامه دارد که منافعشان تأمین شود؟