نقابهای مردانه در دنیای کلمات؛
چرا زنان نویسنده هویت خود را پنهان میکردند؟ در طول تاریخ ادبیات، بسیاری از نویسندگان زن آثار خود را با نامهای مستعار مردانه منتشر کردند تا از قضاوتهای جنسیتی، پیشداوریهای منتقدان و محدودیتهای اجتماعی بگریزند. این مقاله به بررسی انگیزه و سرگذشت هشت نویسنده شاخصی میپردازد که با هویتهای کاذب توانستند آثار خود را به چاپ برسانند و جایگاهشان را در دنیای کلمات تثبیت کنند تا همین اواخر، بسیاری از زنان نویسنده برای مصون ماندن از تعصبات ادبی، به ویژه در ژانرهای خاص، و همچنین برای حفظ حریم خصوصی و جداسازی زندگی فردی از دنیای حرفهای، نامهای مستعار مردانه را برمیگزیدند. ویرجینیا وولف (Virginia Woolf) در کتاب «اتاقی از آن خود» به زیبایی این واقعیت را تحلیل کرده و مینویسد: «آن شخص ناشناسی که بدون امضا کردن آثارش شعرهای زیادی سرود، اغلب یک زن بود.» زنان با این کار نه تنها میان نوشتههای داستانی و غیرداستانی خود مرز میکشیدند، بلکه از پیکان تیز انتقادات غرضورزانه زمانه نیز میگریختند. شارلوت، امیلی و آن برونته، سه چهره درخشان ادبیات جهان، نخستین آثار خود را به ترتیب با نامهای مستعار کارر،