نقد و بررسی کتاب «آوای نامها از ایرانزمین»؛
سفری در تاریخ، زبان و هویت ایرانی از زبان نامها پری زنگنه در کتاب «آوای نامها از ایرانزمین» کوشیده است نام را نه صرفاً واژهای برای خطاب قرار دادن افراد، بلکه بخشی از حافظه تاریخی و هویت فرهنگی ایرانیان معرفی کند؛ حافظهای که ریشههای آن از اوستا و متون پهلوی تا شاهنامه فردوسی، زبانهای ایرانی و فرهنگ عامه امتداد یافته است. کتاب «آوای نامها از ایرانزمین» نشان میدهد نامها اسناد زنده تاریخ زبان هستند. بسیاری از واژههایی که امروز تنها بهعنوان نام اشخاص شناخته میشوند، در گذشته معنایی کاملاً متفاوت یا کاربردی گستردهتر داشتهاند. برخی از آنها از زبان اوستایی وارد فارسی میانه شدهاند و سپس در فارسی نو به شکل امروزی درآمدهاند. برخی دیگر در شاهنامه یا متون پهلوی حضور دارند و برخی نیز بازتاب گویشهای محلی ایران هستند. یکی از مهمترین ویژگیهای آوای نامها از ایرانزمین آن است که نویسنده از مرز یک فرهنگ اسامی رایج فراتر رفته و کوشیده است هر نام را در بستر تاریخی و زبانی آن بررسی کند. این رویکرد، کتاب را به اثری پژوهشی تبدیل کرده است که میتواند برای گروههای مختلفی از مخاطبان سودمند