نقد یا تخریب نیابتی؟ محمد ایمانی
صدا و سیما در هر دو جنگ تحمیلی دوازده روزه و چهل روزه، جزو اولین اهداف دشمن صهیونیستی آمریکایی بود، چنان که ۲۶ خرداد و ۱۲ اسفند ۱۴۰۴، هدف حملات موشکی سنگین قرار گرفت. علت، روشن است صدا و سیما، نقش منحصر به فردی در اطلاع رسانی، روشنگری، امید بخشی و بسیج عمومی ملت ایران داشته و شریان اصلی انسجام و قیام ملی در برابر دشمن متجاوز بوده است. صدا و سیما، ضربه خورد اما جانانه مقاومت کرد و نقش مهمی در حماسه بعثت مردمی داشت؛ حماسه ای که پشتوانه اصلی مقاومت پیروز در میدان، و مایوس کردن دشمنان بوده است. صدا و سیما، یک سازمان پر دامنه با انواع شبکه ها و محصولات رسانه ای متنوع است. از اخبار و گزارش ها و تحلیل های سیاسی و اقتصادی و نظامی و فرهنگی و اجتماعی، تا فیلم و سریال و سرگرمی و ورزش و هنر، از آموزش تا پرورش و پر کردن اوقات فراغت عامه مردم. چنین مجموعه گسترده ای که مخاطبش عامه مردم و نخبگان هستند و دائما محصولاتش عرضه عمومی می شود و مورد قضاوت قرار می گیرد، طبعا قابل نقد بلکه سزاوار نقد است. خیلی فرقی هم نمی کند که چه کسانی رئیس و مدیران آن باشند. هر تیم مدیریتی که باشد، به اعتبار وسعت و اهمیت و تنوع فعالیت سازمان، با منتقدانی مواجه خواهد شد. منتقدان چند گروه هستند؛ برخی از سر حبّ و بغض سخن می گویند، و برخی دیگر، از سر دلسوزی و صداقت و بدون غرض ورزی. برخی نقدها، عالمانه و کارشناسانه و دقیق است، و برخی دیگر -صرف نظر از قصد و غرض منتقدان- غیر علمی، ناشیانه و توام با بی دقتی. طبعا مدیران سازمان نباید و نمی توانند به خاطر نقدهای غرض ورزانه یا غیر کارشناسی، به نقدهای عالمانه و صادقانه بی اعتنایی کنند.