نقدی بر مجموعه داستان گروسو نوشته رامین پوران؛
«گُروسو»، ناسازوارهای سازمند برای خواننده بیگانه با سبکهای نوشتن و شیوههای مدرن نویسندگی، داستانکهای «گروسو» نوشتههایی پریشان، مهمل، آشفته و بیمعنی مینماید که از ذهنی نامتعادل و مغشوش تراویده است. پرشهای سَبکی از واقعگرایی به سورئالیسم و از رمانتیسم به رئالیسم جادوئی و حتی سرککشیدنِ شیطنتآمیز به نیهیلیسم و آبزوردیسم، هر لحظه به خواننده رودست میزند و با دادائیسم دریدهای که از شیوههای مختلف نویسندگی غارتگری میکند، خواننده را از خمودگی و رخوت بیرون میکشد و به او انرژی و سرخوشیِ متوافری هدیه میکند. ️هر پایانبندی یک غافلگیری بزرگ و تازه است و نویسنده با خلاقیت و مهارت، برای هر داستان پایانی عجیب ترسیم میکند که خواننده را در حیرت فرومیبرد. فضای رازآلود، حسرتبار، تلخ، مبهم و تیرهی داستانها خواننده را درخود محبوس میکند. شیوه روایتگری بدیع این مجموعه، نظریه بینامتنیت کریستوا را به نقض وامیدارد و سبکی طرفه و تازه را به عرصه میآورد. ibna.ir/x6JsM