نگاهی به جهان «سنترال پارک غربی» وودی آلن؛

روایت‌هایی برای بی‌گناه ماندن اجرای تازه «سنترال پارک غربی» نوشته وودی آلن با ترجمه ایرج سنجری و کارگردانی ژاله صامتی در تماشاخانه ایرانشهر، فرصتی دوباره برای مواجهه با یکی از کمدی‌های تلخ آلن فراهم کرده است؛ نمایشی که در ظاهر از خیانت زناشویی می‌گوید، اما در لایه عمیق‌تر، درباره توانایی آدم‌ها در ساختن استدلال برای میل، دروغ و خودخواهی خود است. مسئله اصلی در این جهان نه آن است که چه کسی به چه کسی خیانت کرده، بلکه این است که چرا تقریباً همه شخصیت‌ها می‌توانند روایتی از ماجرا بسازند که در آن خودشان همچنان بی‌گناه به نظر برسند. نکته مهم در ساختار نمایش این است که آلن حادثه چندانی روی صحنه خلق نمی‌کند. بیشتر اتفاق‌ها پیش از آغاز نمایش رخ داده‌اند و آنچه تماشاگر می‌بیند، پیامد آنهاست. بنابراین موتور اصلی درام نه «عمل»، بلکه «افشاگری» است. هر شخصیت اطلاعاتی دارد که دیگری از آن بی‌خبر است و هر اطلاعات تازه، توازن قدرت را در اتاق تغییر می‌دهد. در نتیجه، شخصیت‌ها مرتب جای خود را عوض می‌کنند؛ قربانی می‌تواند چند دقیقه بعد متهم باشد و کسی که با اطمینان دیگری را سرزنش می‌کند، ناگهان ناچار شود برا