نگاهی به کارکرد رسانهای اینترنشنال در منازعه سیاسی ایران اردشیر زابلیزاده
از روایتگری خشونت تا مهندسی مشروعیت خشونت در سالهای اخیر، شبکه تلویزیونی اینترنشنال دربین مخاطبایرانی دیده می شد. اما آنچه این شبکه را از یک رسانه خبری صرف متمایز میکند، نه فقط گستره مخاطبان، بلکه پرسشهای جدی درباره کارکرد، سوگیری، منابع مالی و نقش آن در تحولات سیاسی ایران است. بخشی از صاحبنظران و پژوهشگران بینالمللی، این شبکه را نه یک رسانه مستقل، بلکه کنشگری سیاسی ـ ژئوپلیتیک توصیف کردهاند که از مرز خبررسانی عبور کرده و به "بازیگری" در منازعه سیاسی تبدیل شده است. در خبرها آمده بود که شبکه ایران اینترنشنال نسبت به تروریستی خوانده شدن این شبکه واکنش تندی از خود نشان داده است، این موضوع موجب شده است بار دیگر بحث درباره رویکرد این رسانه در قبال خشونت و اقدامات تروریستی در برخی محافل دانشگاهی و رسانه ای مطرح شود. مسئله اصلی فراتر از اتهامزنی است. پرسش اساسی این است: 1. یک رسانه چگونه از جایگاه راوی رویداد به بازیگر رویداد منتقل میشود؟ 2. در این گذار، چه زمانی رسانه از روایتگری خشونت به مهندسی مشروعیت خشونت نزدیک میشود؟ برای پاسخ به این پرسش ها، میتوان عملکرد ایران اینترنشنال را در سه سطح تحلیل کرد. سطح اول: رسانهای با سوگیری سیاسی آشکار نخستین سطح، سوگیری در انتخاب و برجستهسازی برخی رویدادها است. در اینجا هنوز نمیتوان از ترویج خشونت سخن گفت؛ بحث بر این است که آیا رسانه تصویری متوازن از واقعیت اجتماعی ارائه میکند یا از میان انبوه رویدادها، صداها و شعارها، بخشی را نامتناسب برجسته میسازد.