نگاهی به کتاب «روایت و تجدداندیشی در ایران معاصر»؛

در تقاطع روایت، تخیل و سیاست بحثی در اندیشه سیاسی مشروطیت‌خواهی در محدوده شریعت فرضیه‌ اصلی کتاب، یعنی تقدم حوزه‌ تخیل اجتماعی بر حوزه‌ استدلال و برهان عقلی در سراسر تحلیل رساله‌ تنبیه‌الامه واکاوی می‌شود. به بیان نویسنده نظام منطقی و استدلالی نائینی محصول یک کلیت روایی است که انسجام درونی خاص خود را دارد. کتاب «روایت و تجدداندیشی در ایران معاصر» نوشته‌ سیدرضا حسینی، پژوهشی است در حوزه‌ «معرفت‌شناسی اندیشه‌ سیاسی» که وارد همین میدان شده و می‌کوشد پرسشی به‌ظاهر ساده اما بنیادین را از زاویه‌ای تازه بررسی کند. نویسنده در این اثر در پی آن است که چگونه اندیشمندان دینی عصر مشروطه به‌ویژه میرزای نائینی، سنت و تجدد را فهمیدند؟ به باور او آنچه این کتاب را از انبوه پژوهش‌های موجود درباره‌ مشروطیت ایران متمایز می‌کند، انتخاب زاویه دید است. وی به‌جای آنکه مانند بسیاری از آثار پیشین بپرسد «اندیشه‌ سیاسی نائینی چیست؟» این پرسش را پیش می‌کشد که «نائینی چگونه به این اندیشه رسید؟» و با کدام سازوکار ذهنی، آن اندیشه شکل گرفت. این جابه‌جایی ظریف کل معماری کتاب را می‌سازد و آن را به اثری در باب نسبت میان ر