هرس گلوگاه‌های مسیرهای نفتی پیرامون تنگه هرمز حامد حاجی‌حیدری

به‌اهتمام فیلوجامعه‌شناسی توأم با اقتباس‌های آزاد ▬ ایران «چمن‌زنی وارونه» را دنبال می‌کند: «هرس می‌کند»؛ هر مسیر جدید، یک «گلوگاه» تازه می‌سازد. هرمز «بی‌اهمیت» نمی‌شود؛ اهمیت آن به سایر حوزه‌های نفوذ ایران «توزیع» می‌شود. اهرم ایران از هرمز، به اهرم از طریق عراق و سوریه و یمن منتقل می‌شود؛ نه به‌معنای ضعف، بلکه به‌معنای پیچیدگی بیشتر. یک مفسر ایرانی گفته است تهران عراق را «دولت دوست» می‌بیند و به برخی نفتکش‌های عراقی اجازه عبور داده است. این نکته، نشان می‌دهد که ایران در حال «مدیریت روابط» است، نه فقط «بستن مسیرها». ▬ برای ایران، درس روشن است: در این جابه‌جایی، ایران نه فقط در «سمت هرمز» بلکه در «سمت مسیرهای جایگزین» نیز باید حضور داشته باشد — از طریق عراق، سوریه، و یمن. اگر ایران فقط بر هرمز متمرکز بماند، در بلندمدت «اهرم تک‌کاناله» خود را از دست می‌دهد. اگر ایران «شبکه اهرم‌ها» بسازد، در موقعیت «تصمیم‌گیرنده لجستیک» منطقه باقی می‌ماند. آنچه خواهید خواند: ▌▌ گفتارنما: --راهبرد ایران: --«چمن‌زنی وارونه»؛ --هرس مسیرهای جدید و --ساختن گلوگاه‌های تازه --هرمز «بی‌اهمیت» نمی‌شود؛ --اهمیت آن به سایر حوزه‌های نفوذ ایران --توزیع می‌شود --انتقال اهرم از هرمز به --عراق، --سوریه، --یمن؛ --پیچیدگی بیشتر، نه ضعف --درس راهبردی: --حضور در مسیرهای جایگزین، نه فقط --سمت هرمز؛ --شبکه اهرم‌ها به‌جای --اهرم تک‌کاناله