جنگ

هرمز؛ کارت برنده ایران مرتضی امیری

بررسی تحولات هفته‌های اخیر در معادله ایران آمریکا: از انتقال اولتیماتوم تا بازگشت به مسیر میانجی‌گری روند هفته‌های گذشته تا امروز را می‌توان با الگوی مشخص و تکرارشونده‌ای تحلیل کرد که نشان‌دهنده استراتژی چندلایه واشنگتن و پاسخ‌های حساب‌شده تهران است. ابتدا ژنرال عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان، پیامی تهدیدآمیز و اولتیماتوم‌گونه از سوی آمریکا را به تهران منتقل می‌کند. محتوای این پیام، بر اساس گزارش‌های متعدد رسانه‌های منطقه‌ای و غربی، بر تسلیم هم‌زمان کنترل مؤثر بر تنگه هرمز و امتیازات هسته‌ای تأکید دارد؛ در غیر این صورت، تهدید به اقدامات شدید نظامی و اقتصادی مطرح شده است. این مأموریت میانجی‌گری نظامی سیاسی، پس از تماس مستقیم ترامپ با منیر صورت گرفت و نشان‌دهنده تلاش واشنگتن برای استفاده از کانال‌های مورد اعتماد ایران پاکستان جهت اعمال فشار حداکثری بدون هزینه مستقیم دیپلماتیک است. بلافاصله پس از آن، آمریکا در دو شب متوالی حملاتی محدود در جنوب کشورمان اجرا کرد که در محافل نظامی و رسانه‌ای غربی با اصطلاح چمن‌زنی توصیف شد که پیش‌تر در مورد این پروتکل صحبت کردیم. این حملات، عمدتاً علیه زیرساخت‌های مرتبط با توانمندی‌های ساحلی، راداری، دفاع هوایی و دارایی‌های دریایی سپاه پاسداران در مناطق نزدیک به تنگه هرمز بود و هدف اعلام‌شده آن، ایجاد اختلال موقت در توانایی ایران برای هدف قرار دادن کشتیرانی تجاری و نیروهای آمریکایی عنوان شد. همزمان، معادله نفتکش در برابر نفتکش به مرحله اجرا درآمد؛ حملات متقابل به نفتکش‌های ایرانی و کشتیرانی مرتبط با منافع آمریکایی، نشان‌دهنده ورود تنش به سطح جنگ اقتصادی دریایی کنترل‌شده است.