وقتی صلح کافی نیست، سلام سه انگشتی
سه انگشت. ابتدا به لبها، سپس به سوی مقابل. نه شعار، نه سخنرانی، نه بیانیه. و با این حال، ژستی از آن نوعی که قدرتمندان بیش از هر چیز از آن میترسند. ژستی که به اجازهی هیچکس و دستور هیچکس نیاز ندارد. فیلم «بازیهای گرسنگی: طلوع در روز برداشت» که در ۲۰ نوامبر اکران شد، ما را دوباره به پانم میبرد. برای کسانی که پانم را نمیشناسند، بهطور خلاصه توضیح میدهم: کشوری که در آن کاپیتول، پایتختی ثروتمند و تجملگرا، مناطق فقیرنشین را استثمار میکند و بر آنها حکومت مطلق برپا کرده است. کاپیتول هر ساله کودکان این مناطق را در یک آرنای محصور کرده و آنها را مجبور میکند یکدیگر را بکشند و تمام این وقایع را مانند یک برنامه سرگرمی از تلویزیون پخش میکند. این همان بازیهای گرسنگی است. فیلم جدید بر رویدادهایی ۲۴ سال پیش از داستان کیتنیس اوردین، یعنی بازیهای پنجاهم و هیمیتچ جوان تمرکز دارد. اما دغدغه اصلی من فیلم نیست؛ بلکه آن جزئیات از مجموعه است که بیش از هر چیز در وجودم جنبش ایجاد میکند: سلام سهانگشتی. ژست خاموشی که قدرت از آن میترسد. این علامت...