وقتی «نمی‌دانم» جای «نمی‌توانم» را می‌گیرد؛

خودسانسوری چگونه رسانه را تغییر می‌دهد؟ خودسانسوری زمانی آغاز می‌شود که خبرنگار پیش از دریافت هر دستوری، خودش تصمیم می‌گیرد چه موضوعی را دنبال نکند، چه سؤالی نپرسد و کدام بخش گزارش را حذف کند؛ چون نمی‌داند مرز ممنوعیت کجاست و از پیامدهای احتمالی می‌ترسد. مسئله فقط دروغ نگفتن نیست. اخلاق رسانه‌ای یعنی روایت دقیق، منصفانه و تا حد امکان کامل واقعیت. حذف مداوم بخش‌هایی از واقعیت، حتی بدون انتشار یک دروغ، می‌تواند تصویری تحریف‌شده به مخاطب ارائه کند. وابستگی رسانه به قدرت نیز این وضعیت را تشدید می‌کند. رسانه‌ای که باید قدرت را نقد کند، اگر برای ادامه فعالیت خود به همان قدرت وابسته باشد، خبرنگار را به محافظه‌کاری سوق می‌دهد؛ حتی بدون آنکه دستور مستقیمی صادر شود. نتیجه، افزایش «خبرهای بی‌خطر» و کاهش پرسش‌های دشوار است: چه کسی مسئول است؟ چه کسی سود برده؟ چه کسی متضرر شده؟ و آیا ادعاهای رسمی با واقعیت سازگارند؟ متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید. #مبلغ‌مدیا