وقتی یک عکس، سواد رسانهای را به عصر دایناسور میبرد
شاید مسئله مهمتر از خود دایناسور، اتفاقی باشد که پیش از تکذیبیه رخ داده است: چطور کار به جایی رسیده که یک نهاد رسمی باید وجود دایناسور در بیابانهای یک استان را تکذیب کند؟ تکذیب خبرهای جعلی، طبیعتاً بخشی از وظایف نهادهای مسئول است؛ اما وقتی یک تصویر ساختگی با موضوعی تا این اندازه غیرعادی میتواند به سرعت در فضای عمومی منتشر شود، باید زنگ خطر را درباره وضعیت سواد رسانهای جامعه به صدا درآورد. البته نکته عجیب و قابل تأملتر هم این است که اساساً خود اداره کل محیطزیست استان خراسان رضوی هم گویا تاحدودی اسیر این فضاسازی شده و اعلام کرده برای صحتسنجی این ادعا از هوش مصنوعی Grok استفاده کرده تا مطمئن شود این تصویر واقعی نیست؛ این بدین معناست که این اداره کل هم گویا درصدی از احتمال واقعیت و صحت را برای این تصویر در نظر گرفته بوده است. ماجرای دایناسور خراسان رضوی از این منظر شاید بیشتر از آنکه درباره دایناسورها باشد، درباره انسان امروز و رابطه او با واقعیت است. انسانی که هر روز با حجم عظیمی از تصویر، فیلم، خبر، تحلیل و ادعا مواجه میشود و گاهی آنقدر در معرض محتوا قرار گرفته که فرصت نمیکند د