پرسش بقائی از پاریس: اگر حق اعتراض جهان‌شمول است، چرا معیار فرانسه تغییر می‌کند
سخنگوی وزارت امور خارجه: فرانسه در ژانویه ۲۰۲۶ درباره ایران از ضرورت احترام به «تجمع مسالمت‌آمیز بدون ترس از مجازات»، و «خویشتنداری» دولت در قبال تجمع‌کنندگان سخن گفت. اکنون در فرانسه اعتراض دانش‌آموزان، «خشونت شهری» خوانده می‌شود؛ وزیر کشور چندان با خویشتنداری موافق نیست و از مداخله سریع و قاطع نیروهای امنیتی و استفاده از زور برای برقراری نظم سخن می‌گوید و دولت نیز «دستکاری سیاسی» و نقش‌آفرینی جریان‌های چپ افراطی را عامل ناآرامی‌ها معرفی می‌کند. روشن است که خشونت علیه پلیس، آتش‌زدن و تخریب اموال عمومی قابل دفاع نیست. اما تناقض در جای دیگری است: چرا همان رفتارها و همان معیارها، وقتی معترض در ایران است، یک‌گونه تفسیر می‌شود و وقتی معترض در فرانسه است، به گونه‌ای دیگر؟! مشکل، اعتراض نیست؛ مشکل، دوگانه‌شدن معیارها است. حقوق بشر و حق اعتراض اگر اصل‌اند، نباید با جغرافیای معترض تغییر کنند.