پل‌های ایرانی فقط مسیر عبور نبودند/ نبوغ مهندسی در سازه‌های تاریخی ایران؛ سازه‌هایی که با سیلاب کنار می‌آمدند
پل خواجو در اصفهان یکی از روشن‌ترین نمونه‌های پیوند معماری و مهندسی آب است. این پل در دوره شاه عباس دوم صفوی ساخته شد و برخلاف تصور رایج، تنها برای عبور از زاینده‌رود طراحی نشده بود. در ساختار پل، دریچه‌هایی تعبیه شده بود که با باز و بسته کردن آنها می‌شد جریان آب را کنترل کرد. سی‌وسه‌پل، از شناخته‌شده‌ترین نمادهای اصفهان، در دوره شاه عباس اول و به سرپرستی الله‌وردی‌خان ساخته شد. این پل بخشی از محور ارتباطی چهارباغ بود و دو سوی زاینده‌رود را به یکدیگر متصل می‌کرد. اما طراحی آن تنها به عبور محدود نمی‌شد. در ساختار پل، مسیرهایی برای عبور پیاده و حرکت ارابه‌ها در نظر گرفته شده بود و فضای زیر طاق‌ها و کناره‌های آن نیز به محلی برای حضور و گردهمایی مردم تبدیل می‌شد. در شوشتر خوزستان، ماجرا پیچیده‌تر است. اینجا با یک پل منفرد روبه‌رو نیستیم، بلکه با مجموعه‌ای از سازه‌های به‌هم‌پیوسته شامل پل‌بندها، کانال‌ها، تونل‌ها، آسیاب‌ها و آبراهه‌ها مواجهیم. پل‌بند شادروان یکی از اجزای این سامانه تاریخی است؛ سازه‌ای که در آن دو کارکرد پل و بند در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. بندها با ایجاد مانع در مسیر رود