پنجه فاشیسم در آستین بازار آزاد
ممکن است کسی سالها در ظاهر از آزادی سخن بگوید، کتاب بنویسد، علیه استبداد استدلال کند و مخالفان خود را به ناآشنایی با عقلانیت متهم سازد، اما هنگامی که در یک گفتوگو حضور پیدا میکند، چنان رفتار کند که گویی آزادی اندیشه تنها تا لحظهای محترم است که کسی با اندیشه او مخالفت نکرده باشد. رفتارهای اخیر موسی غنینژاد علیه اسلام سیاسی، رفتار تاریخی مردم ایران، اندیشمندان و منتقدان، چنین تناقضی را به موضوع بحث تبدیل کرده است. نوعی استبداد رای که حاضر به شنیدند هیچ سخن تازهای نیست یا گویی که جهان دیگر جایی برای یادگیری ندارد. غنینژاد سالهاست خود را مدافع آزادی فردی، عقلانیت و اقتصاد بازار معرفی میکند. با این وجود، در شیوه مواجهه او با منتقدان نوعی قطعیت آمرانه دیده میشود که با روح گفتوگوی آزاد سازگاری ندارد. گویی نتیجه هر مناظره پیشاپیش روشن است. طرف مقابل یا باید سخن او را بپذیرد، یا متهم شود که چیزی از اقتصاد، تاریخ و فلسفه نفهمیده است. ارجاع مکرر به نوشتههای خود نیز گاه چنان جای استدلال را میگیرد که انگار مطالعه آثار غنینژاد، شرط رسیدن به حقیقت مطلق است. مسئله اصلی مخالفت یک اقتصادد