پکن فعلاً با آمریکا نمیجنگد؛ اما یک «اگر» بزرگ وجود دارد!
پکن تا زمانی که از ساختار اقتصادی و تجاری موجود سود میبرد، لزوماً انگیزهای برای ورود به یک رویارویی نظامی تمامعیار با آمریکا ندارد، اما بروز بحرانهای عمیق اقتصادی و سیاسی در داخل چین میتواند رفتار خارجی این کشور را تغییر داده و آن را به سمت تلاش برای بازتعریف قواعد نظام بینالمللی سوق دهد. چینِ در حال صعود، با تمدنی ریشهدار در تاریخ، همچنان به سخن مشهور فیلسوف باستانی خود، سان تزو، پایبند است که «بالاترین هنر جنگ، تسلیم کردن دشمن بدون جنگیدن است»؛ رویکردی که در نحوه مواجهه پکن با تحولات نظام بینالمللی نیز بازتاب دارد. پکن خود را در یک رقابت کوتاهمدت با آمریکا نمیبیند، بلکه وارد یک نبرد تاریخی بلندمدت شده است؛ نبردی که صبر راهبردی و سابقه تاریخی این کشور در مواجهه با چالشهای بینالمللی به آن کمک میکند. قدرت رو به رشد چین به خودی خود خطری برای ساختار نظام بینالمللی نیست؛ اما وقوع بحرانهای شدید اقتصادی و سیاسی در داخل چین میتواند رفتار سیاست خارجی این کشور را تغییر دهد و آن را به سمت تلاش بیشتر برای تغییر نظام بینالمللی سوق دهد. در چنین شرایطی، رویارویی نظامی چین با دیگر قد