چرا آیت‌الله‌العظمی شبیری زنجانی «محقق ثالث» نامیده می‌شود؟
در نشست «ابعاد وجودی یار دیرین شهید بهشتی، آیت‌الله‌العظمی شبیری زنجانی» مطرح شد: یکی از خصلت‌های اساسی آیت‌الله شبیری زنجانی تواضع علمی ایشان بود. ایشان مکرر در پاسخ سوالات می‌گفتند: نمی‌دانم، حتی در زمینه‌هایی که تردید داشتند. بارها نظرشان را در استفتائات عوض میکردند و می‌فرمودند مبنایم نسبت به قبل تغییر کرده است. هنگامی که شهید رئیسی از ایشان رهنمودی برای اداره کشور خواست ایشان رفتند من در این امور سررشته‌ای ندارم. ایشان برای حوزه دانایی خود، حد و مرز قائل بودند. درس ایشان به شدت تحقیقی بود و طلاب بعد از درس در زمینه علمی احساس ضعف میکردند. درس ایشان برای استفاده همه کس نبود. نظر آیت الله شبیری زنجانی این بود که مخاطب من نظرات آیات خویی و حکیم را خوانده است و اکنون دنبال نظر بیشتر هستند. ایشان بسیاری از نظرات آقای خویی را رد میکردند. بعد از محقق ثانی می‌توان آیت الله شبیری زنجانی را محقق ثالث نامید. هم محقق بودند و هم مدقق. آن چه برای دیگران قطعیت داشت هیچ وقت برای ایشان قطعیت نداشت. از شهرت فرار میکردند در اول رساله شان هیچ وقت آیت الله العظمی ننوشتند. متن کامل