چرا ایران باید از NPT خارج شود؟ ضرورت‌های سیاسی و اجتماعی آن چیست؟
کیان عبداللهی: بخش اوّل - چرا خروج از ان پی تی مشروع و منطقی است؟ معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای، یا همان NPT، از سال ۱۹۶۸ در سطح بین‌الملل مطرح شده و در سال ۱۹۹۵ هم مدت اعتبار آن به صورت نامحدود تمدید شده است؛ سازمان ملل می‌گوید که ۱۹۱ کشور به آن پیوسته‌اند و ایران هم یکی از این کشورهاست. اما چرا مطالبه خروج ایران از NPT کاملاً منطقی و قابل پیگیری است؟ ان پی تی سه رکن اساسی دارد؛ نخستین رکن آن منع اشاعه سلاح هسته‌ای است؛ یعنی شرایطی را فراهم کند که دیگر هیچ کشور یا گروهی به دنبال سلاح هسته‌ای نرود. رکن دوّم آن اما خلع سلاح هسته‌ای است! بدین معنی که پیگیری کند کشورهای دارنده سلاح‌های هسته‌ای، آنها را از بین ببرند. و رکن سوّمش حق بهره‌برداری همگانی از فناوری صلح‌آمیز هسته‌ای است. ماده ۶ این معاهده بر خلع سلاح کشورهای هسته‌ای تاکید دارد، ماده ۱ و ۲ بر عدم تولید تسلیحات هسته‌ای یا انتقال آن به کشورهای دیگر و البته ماده ۴ نیز صراحتاً تاکید می‌کند که حق «غیرقابل سلب!» کشورهای عضو برای «تحقیق»، «تولید»، و «استفاده» صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای به رسمیت شناخته می‌شود. امّا NPT برای ایران و جه