چرا دلی که از خدا پروا دارد از هیچ چیز دیگر نمی‌هراسد؟

خشیت در ادبیات دینی، صرفاً به معنای ترس از خدا نیست. خشیت، آگاهی و هیبتی است که از شناخت عظمت خداوند و درک جایگاه انسان در برابر او شکل می‌گیرد؛ احساسی که باید در رفتار انسان به پرهیز از خطا و مسئولیت‌پذیری منجر شود. از همین رو، خشیت با اضطراب و ترس روزمره تفاوت دارد. انسان خاشع ممکن است از بیماری، آینده یا از دست دادن شغل نگران شود، اما این نگرانی به انکار واقعیت یا فروپاشی او نمی‌انجامد. او در برابر آنچه در اختیارش است مسئولانه عمل می‌کند و درباره آنچه از توانش خارج است، به خدا توکل می‌کند. در این نگاه، خشیت نه انفعال است و نه بی‌تفاوتی. کسی که از خدا پروا دارد، دروغ نمی‌گوید، حق دیگری را پایمال نمی‌کند و از مسئولیت خود شانه خالی نمی‌کند؛ زیرا خدا را ناظر بر انتخاب‌های خود می‌بیند. خشیت، ترسی نیست که انسان را فلج کند؛ معرفتی است که ترس را در جای درست خود قرار می‌دهد و انسان را به مراقبت، مسئولیت و عمل درست فرامی‌خواند. متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید. #مبلغ‌مدیا