چگونه مسئولیت اشتباهاتمان را بپذیریم، بی‌آنکه خود را محکوم کنیم؟
میان دو جمله «من اشتباه کردم» و «من آدم اشتباهی هستم» تفاوتی اساسی وجود دارد. اولی خطا را به رفتاری مشخص نسبت می‌دهد که می‌توان مسئولیتش را پذیرفت و اصلاحش کرد؛ دومی خطا را به تمام هویت انسان تعمیم می‌دهد و امکان تغییر را کم‌رنگ می‌کند. در روان‌شناسی، احساس گناه بیشتر بر رفتار نادرست متمرکز است و می‌تواند به جبران و اصلاح بینجامد؛ اما شرمِ فراگیر ممکن است به خودتحقیری و کناره‌گیری منجر شود. از این رو، مسئولیت‌پذیری با سرزنش بی‌پایان خود یکسان نیست. در فلسفه سارتر نیز مسئولیت انسان با پذیرش نقش خود در انتخاب‌ها پیوند دارد. در نگاه قرآنی، مفهوم توبه بُعد دیگری به این بحث می‌افزاید. آیه ۵۳ سوره زمر، ضمن به‌رسمیت‌شناختن خطا، انسان را از نومیدی از رحمت خدا بازمی‌دارد. توبه به معنای بی‌اهمیت شمردن گذشته نیست؛ بلکه با پذیرش خطا آغاز می‌شود و می‌تواند به پشیمانی، جبران آسیب و اصلاح رفتار برسد. متن کامل را در مبلّغ بخوانید. #مبلغ‌مدیا