گفت‌وگو با کارگردان نمایش «آذرمیدخت» درباره یک اقتباس تاریخی؛

آذرمیدخت چگونه از یک شخصیت تاریخی به یک انسان نمایشی تبدیل شد؟ نمایش تاریخی زمانی از بازسازی صرف گذشته فاصله می‌گیرد که بتواند از دل اسناد و روایت‌های تاریخی، جهان انسانی شخصیت‌ها را کشف کند. کارگردان و بازیگر نمایش «آذرمیدخت»، با تأکید بر اینکه تئاتر نباید کتاب تاریخ را روی صحنه تکرار کند، از فرآیند تبدیل یکی از زنان فرمانروای دوره ساسانی به شخصیتی نمایشی سخن گفت. ️ویژگی مهم این اثر، بازگشت به ساختار مونولوگ و قرار گرفتن تمام بار روایت بر دوش یک بازیگر است؛ انتخابی که هم امکان تمرکز بیشتر بر ذهنیت شخصیت اصلی را فراهم می‌کند و هم بازیگر را با چالش خلق چندین جهان شخصیتی، بدون اتکا به حضور بازیگران متعدد، مواجه می‌سازد. ️در تئاتر، تاریخ نقطه آغاز است، نه پایان. ما باید بتوانیم از داده‌های تاریخی به سمت کشف جهان انسانی شخصیت حرکت کنیم. در مورد آذرمیدخت نیز تلاش کردیم به جای تمرکز صرف بر وقایع بیرونی، به شرایط درونی وی نزدیک شویم؛ اینکه چگونه یک انسان در موقعیتی قرار می‌گیرد که باید میان قدرت، اخلاق، احساسات شخصی و شرایط سیاسی تصمیم بگیرد. ️نمایشنامه‌نویس باید تاریخ را به‌خوبی بشناسد، اما