گفت‌وگوی ایبنا با پژوهشگر فرهنگ بومی؛
روایتی از پیشه‌های رو به فراموشی در گیلان کفایت آریایی‌فر نویسنده، محقق و پژوهشگر فرهنگ بومی در کتاب تازه خود پیشه‌هایی را در گیلان روایت کرده است که روزگاری رونق فراوان داشتند و حالا با پیشرفت فناوری و تغییر زندگی‌ها، کمرنگ یا به فراموشی سپرده شده‌اند، او معتقد است که شناخت تکیه‌گاه‌ها و داشته‌های فرهنگی، عامل مهمی در مفهوم‌بخشی به زندگی و تحکیم پیوندهای بین نسلی است. آریایی‌فر با بیان اینکه میراث فرهنگی فقط معماری یا آثار باستانی و تجسمی نیست؛ گفت: آداب و رسوم، کارآواها، رقص‌ها، صنایع دستی، زبان، گویش و لهجه در زمره میراث فرهنگی هستند چراکه همه اینها متناسب با جغرافیا و بافت طبیعی هر منطقه شکل گرفته اند. وی در همین ارتباط به رقص‌های محلی اشاره کرد و شکل‌گیری آنها را برخاسته از فرهنگ مردمان هر منطقه دانست که هر حرکت و فرم در رقص، نمایان‌گر مفاهیمی ارزشمند است که ریشه در شغل و کار و محیط زندگی آنان دارد و ازجمله بارزترین رقص‌ها در گیلان، رقص قاسم‌آبادی است که اقتباسی از چای‌چینی، دروی برنج یا پاک کردن برنج در سینی‌های بزرگی که از چوب ساخته می‌شد، می‌باشد. این مدرس دانشگاه استفاده فراگ