یادداشتی در بیان اهمیت قصه‌گویی؛
بدون قصه هرگز در این یادداشت، با نگاهی به کتاب «حیوان قصه‌گو» نوشته‌ی جاناتان گاتشال، به نقش قصه در زندگی انسان و تأثیر روایت‌سازی بر فهم جهان، شکل‌گیری هویت و یافتن معنا در دل آشوب‌های زندگی پرداخته‌ایم. تیمور آقامحمدی، نویسنده و پژوهشگر:می‌توان مدعی شد که تاریخ تمدن بشر، تاریخ قصه‌گویی است. انسان‌های اولیه دور آتش جمع می‌شدند تا با تعریف ماجراهای شکار و خطرات کمین، تجربه‌های زیسته را به نسل‌های بعد منتقل کنند. این روایت‌های انسانی بودند که انسجام قبیله را حفظ می‌کردند و به افراد هویت جمعی می‌بخشیدند. خطا نیست اگر ادعا کنیم زندگی بدون قصه اساساً امکان‌پذیر نیست. اگر روزی قصه از جهان رخت بربندد، ارتباط انسان با خودش، دیگران و تاریخ قطع می‌شود. علم، هنر، فلسفه و ادبیات، هر یک به شکلی، تلاش‌های بشر برای تدوین روایت کلان حضور او در این پهنه بوده. انسان بدون قصه، موجودی گمشده در برهوت زندگی است؛ موجودی که زبان دارد، بدون پیامی برای گفتن؛ حافظه دارد، بدون دلیلی برای به یادآوردن. قصه، پاسخی است به هراس ما از نیستی، فراموش‌شدن و ناتوانی از درک عالم. ibna.ir/x6L7d