یکی کوله می‌بندد و می‌رود لب مرز، یکی با توپ فوتبال می‌رود خدمت!

مرتضی رضایی در #خبرآنلاین نوشت: جنجال برای یک سربازی رفتن؛ آن هم چه مدلی؟ نصفه و نیمه، که کل دوران مقدس‌اش به فوتبال بازی کردم سپری می شود. اصلا کاری به بیرانوند و فلان فوتبالیست و ... ندارم. اگر چیزی قانون می شود یا قانون است باید اجرا شود، مثل سرباز قهرمان شدن که آن هم تعریف خاص خودش را دارد. امروز داشتم به هزاران هزار جوانی فکر می کردم که همه‌شان یک وجه مشترک داشتند؛ یک روز کوله شان را بستند و رفتند سربازی. خیلی های شان در شهر خودشان و خیلی های شان دور از خانه، در سخت ترین شرایط ، در پاسگاه ها و لب مرز و در نقاط صفر مرزی با بدترین شرایط آب و هوایی.خیلی های شان رفتند، اما هرگز برنگشتند. آنها که خیلی های شان قراردادهای میلیاردی که هیچ، حتی شغل هم نداشتند و بوده اند آدم هایی که با رفتن به سربازی حتی شغل شان را هم از دست داده اند. آنهایی که حتی شهرت هم نداشتند تا کسی راه را برای شان باز کند و پشت شان بایستد، آنها رفتند چون قانون برای همه یکی بود! اینجا، پشت هر جوانی که هر وقت می گوییم " رفت سربازی" یک مادر نگران ایستاده، یک پدر و یک خانواده چشم انتظار که گاهی سهم شان فقط همان انتظار بود