۹۹ سکه در دست عراق، یک سکه در گرو واشنگتن اردشیر زابلی‌زاده
در حکایتی آمده است که حاکمی برای آزمودن خادم خویش، کیسه‌ای به او داد که بر آن نوشته بود ۱۰۰ سکه، در حالی که در آن تنها ۹۹ سکه بود. خادم با بی‌اعتنایی به ۹۹ سکه، روزگارش را در حسرت سکه صدم گذراند. داشته‌هایش را از یاد برد و اسیر چیزی شد که برای به‌دست آوردنش، شاید ناچار شود همه دارایی خود را بدهد. عراق از نفت و منابع طبیعی، پارلمان و قانون اساسی، نیروی انسانی، ظرفیت‌های امنیتی، موقعیت راهبردی و جایگاه مذهبی و فرهنگی نجف اشرف و کربلا معلا برخوردار است. این‌ها سرمایه‌های ملی‌اند. اما در بزنگاه‌های مهم، گویی رضایت واشنگتن به معیاری برای بهره‌برداری از این ظرفیت‌ها تبدیل می‌شود. در پی تحریم‌های آمریکا علیه شرکت‌های هواپیمایی ایرانی، عراق پروازهای ایران را در چند فرودگاه خود متوقف کرد. بغداد تلاش کرد از واشنگتن معافیت بگیرد. رویترز گزارش داد آمریکا معافیتی محدود صادر کرد. اما با شروطی توهین‌آمیز: پروازها فقط از فرودگاه نجف و به همان فرودگاه، مسافران ایرانی فقط با هدف زیارت، ممنوعیت حمل پول نقد عمده، و ارائه اطلاعات مسافران و شماره گذرنامه و هزینه‌کرد سوخت به وزارت خزانه‌داری آمریکا. این مجوز قابل لغو یا تغییر از سوی آمریکا اعلام شد. نفت حدود ۹۰ درصد بودجه دولت عراق را تشکیل می‌دهد و درآمدهای نفتی این کشور همچنان در حساب بانک مرکزی عراق نزد بانک فدرال رزرو نیویورک نگهداری می‌شود. این سازوکار از سال ۲۰۰۳ شکل گرفته و همچنان ادامه دارد. رویترز گزارش داده در سال ۲۰۲۰، وقتی بغداد خواستار خروج نیروهای آمریکایی بود، واشنگتن تهدید کرد دسترسی عراق به منابع نفتی خود را محدود می‌کند.