آزیتا حقیقیجو درباره فرآیند ترجمه آثار لیدیا دیویس مطرح کرد؛
«پنج نشانهی آشفتگی»؛ جستوجوی معنا در میان سکوتها و جزئیات ناچیز ترجمهی آثار مینیمال، هنرِ مدیریتِ «آنچه گفته نمیشود» است. آزیتا حقیقیجو، مترجم مجموعه «پنج نشانهی آشفتگی»، در این گفتوگو از ظرافتهای انتقال دنیای لیدیا دیویس به فارسی میگوید؛ جایی که مکثها و حذفها به اندازه واژگان وزن دارند. او از چالشهای دشوارِ حفظِ دقتِ ریاضی در زبان مقصد، تضاد میان لحنِ راوی و اضطرابِ شخصیتها، و از آن «حسرتِ همیشگی» سخن میگوید که وقتی مترجم میداند بخشی از لذتِ ادبی در گذار از مرزهای زبان، از دست میرود. ️مترجم در واقع پیامرسانی است که باید تا حد امکان با جهان نویسنده، شیوهی روایت و ظرافتهای زبانی او آشنا باشد تا بتواند پیام اثر را بهدرستی منتقل کند. طبیعتاً این آشنایی از طریق مطالعه، پژوهش و شناخت مجموعهی آثار و جهان فکری نویسنده اتفاق میافتد. بنابراین، انتخاب واژگان بیشتر به معنای یافتن نزدیکترین و مناسبترین معادلها برای حفظ معنای مورد نظر نویسنده، لحن و فضای کلی داستان است. البته همین انتخابها میتوانند ظرافتها و دشواریهای خاص خودشان را داشته باشند؛ چون مترجم، با وجود آزادی