به مناسبت هفتم آبان‌ماه، روز کوروش بزرگ؛
پادشاهی که در کتاب‌ها جاودانه شد سالنامهٔ بابلی، استوانه کوروش و کتاب مقدس هر یک با زبان، هدف و نگاه خاص خود بخشی از تاریخ و حافظه مربوط به این فرمانروای ایرانی را به نسل‌های بعد سپردند. این متون روایت‌هایی یکسان و بی‌طرف نیستند اما در کنار هم نشان می‌دهند که کوروش چگونه در حافظهٔ فرهنگی مردمانی با زبان‌ها و سنت‌های دینی متفاوت جای گرفت. چرا هنوز از کوروش سخن می‌گوییم؟ چگونه فرمانروایی که بیش از دو هزار و پانصد سال پیش می‌زیست هنوز در کتاب‌های تاریخی، متون دینی و حافظه ملت‌های گوناگون حضور دارد؟ تاریخ جهان باستان سرشار از نام پادشاهانی است که سرزمین‌های پهناور را فتح کردند و قدرت‌های بزرگ پدید آوردند؛ اما نام همه آنان به یک اندازه از مرزهای زمان گذر نکرد؛ کوروش بزرگ بنیان‌گذار شاهنشاهی هخامنشی از جمله فرمانروایانی است که آوازه‌اش به سرزمین‌های زیر فرمانش محدود نماند و در سنت‌های تاریخی و دینی ملت‌های دیگر نیز جای گرفت. فتح بابل در سال ۵۳۹ پیش از میلاد یکی از مهم‌ترین رویدادهای دوران کوروش بزرگ بود؛ بابل نه‌تنها مرکز قدرت سیاسی و اقتصادی بلکه یکی از کانون‌های بزرگ دینی و فرهنگی خاور نزد