سوشیانت و نوسازی کیهانی در اندیشهٔ ایرانیانِ زرتشتیِ ساسانی؛
چه کسی جهان را نجات خواهد داد؟ داستان باستان - ۶ علی نیکویی نوشت:سوشیانت در تاریخ اندیشهٔ زرتشتی مفهومی ایستا نیست، آنچه در گاهان معنایی گسترده‌تر و نزدیک به "سودبخش" و "یاری‌رسان" دارد، در اوستای متأخر به چهره‌ای فرجام‌شناختی نزدیک‌تر می‌شود و در سنت پهلوی در پیوند با سوشیانس و فرشگرد صورت نهایی‌تری پیدا می‌کند در این تحول تصویر سوشیانت به‌تدریج با پایان تاریخ، رستاخیز مردگان و نوسازی آفرینش گره می‌خورد؛ اما رستاخیز نیز پایان این مسیر نیست، بازگشت انسان از مرگ تنها یکی از مراحل فرایندی است که سرنوشت انسان را با سرنوشت کل آفرینش پیوند می‌دهد. ️اگر جهان در آغاز آفریده شده است آیا سرنوشت آن نابودی است یا نوسازی؟ این پرسش حلقهٔ پایانی زنجیره‌ای است که فهم جهان در اندیشهٔ ایرانی را از آفرینش تا فرجام آن دنبال می‌کند؛ در یادداشت‌های پیشین این مجموعه از چگونگی آغاز جهان و سامان‌یافتن هستی سخن گفته شد سپس مفهوم زمان و جایگاه آن در تصور ایرانی از جهان بررسی شد و در ادامه مسئلهٔ ورود شر به ساختار آفرینش و تعارض آن بانظم مطلوب اهورایی موردتوجه قرار گرفت. اکنون پرسش طبیعیِ مرحلهٔ بعد این است "اگ