نگاهی به کتاب «نقاشی ایرانی» نوشته شیلا کنبی؛

روایتی از شش قرن نقاشی ایرانی کنبی خاستگاه نگارگری ایرانی را تنها در نسخه‌های خطی جست‌وجو نمی‌کند. او برای این سنت تصویری پیشینه‌ای طولانی‌تر قائل است و ریشه‌های آن را در هنر ایران پیش از اسلام و حتی دیوارنگاره‌ها و نقاشی‌های دوره ساسانی دنبال می‌کند یکی از کلیدهای فهم کتاب کنبی در همان نگاه ابتدایی او به ماهیت نگارگری ایرانی نهفته است. از نظر او، نگارگری ایرانی قرار نیست فقط تصویری دقیق از جهان بیرونی ارائه کند. این هنر بیشتر در پی ساختن جهانی آرمانی است، جهانی که در آن انسان، طبیعت، حیوانات و معماری در نظمی هماهنگ و شاعرانه کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. ️در واقع، کتاب به مهم‌ترین بستر ادامه حیات این سنت تبدیل شد. متن ادبی و تصویر به تدریج چنان در هم تنیده شدند که فهم یکی بدون دیگری دشوار شد. به نوعی نگارگر تفسیری بصری از متن نیز ارائه می‌کرد. ️اگر مسیر شش قرن نقاشی ایرانی را آن‌گونه که کنبی روایت می‌کند دنبال کنیم، یک نکته بیش از همه خودنمایی می‌کند نگارگری ایرانی هیچ‌گاه هنری منزوی و جدا از جهان نبوده است. ️از ربع رشیدی و شاهنامه دموت تا کارگاه‌های بایسنقر، هراتِ بهزاد، مکتب رضا عباسی