همزمان با تولد نیما یوشیج و به بهانه انتشار «من لنین شعر هستم»؛

عیسی امن‌خانی: نیما از «شکستن سنت» به «ارتقای سنت» رسید در این گفت‌وگو، عیسی امن‌خانی با نگاهی فراتر از فرمالیسم، به بازخوانی نظریه ادبی نیما یوشیج می‌پردازد. او معتقد است فهم ناقص از تاریخ شعر معاصر، نتیجه‌ی «پاک‌سازی ایدئولوژیک» از آثار شاعران است. امن‌خانی با تبیین نقش مارکسیسم و رمانتیسم در ساختار شعر نیما، نشان می‌دهد که او چگونه توانست میان جهان‌بینی دوران خویش و فرمی اصیل، پیوندی برقرار کند؛ مسیری که او آن را «مرمتگری» می‌نامد، نه یک انقلاب ساختاری. من کوشیده‌ام تا با نگاهی میان‌رشته‌ای (جامعه‌شناسی ادبیات) نشان دهم که چه ارتباطی میان رمانتیسم نیما و فرم «افسانه» و مارکسیسم و فرم «ققنوس» وجود دارد. بیان چگونگی این ارتباط در این‌جا ممکن نیست، اما اگر علاقه‌مند باشید، می‌توانید آن را به تفصیل در کتاب «من لنین شعر هستم» ببینید و بخوانید. ️کار بزرگ نیما، یا یکی از بزرگ‌ترین کارهای نیما، این بود که توانست فرم/ساختار مناسب برای محتوا/جهان‌نگری دوران خویش بیابد. برخلاف پیشینیان نیما (مثلاً تقی رفعت و جعفر خامنه‌ای) که فرم کارشان تقلیدی از کار شاعران ترک عثمانی بود، نیما توانست فرمی را