گزارش اختصاصی ایبنا از نشست نقد و بررسی «سنت علیه تجدد»؛
داریوش رحمانیان: ما ایرانیان همچنان در غفلت هستیم به گفته مولف: «سادهسازی است اگر کل مجموعه اندیشههایی را که در دوران تجدد شکل گرفت و به سمت ما هم سرازیر شد یکجا «مدرنیته» بنامیم و بگوییم در ایران، عثمانی و مصر همه یکجور بوده است. مواجهه با هر یک از این عناصر در ایران، عثمانی و مصر متفاوت بود و باید به «تفکیک» تجدد قائل بود.» ️«فکر نوگرایی و فکر دینی، بهعنوان دو اندیشهای که از قرن نوزدهم و بیستم در جهان اسلام فراز و فرودهایی داشتهاند، چقدر برخاسته از مسائل داخلی مصر و عثمانی بوده و چقدر تحت تأثیر غرب؟ همزمان در ایران عمده فعالیتهای روشنفکری و تحولات تحت تأثیر جهان غرب بوده است. آیا متفکران اسلامی در غرب جهان اسلام، در شمال آفریقا و عثمانی، اندیشههایشان درونزا بوده است؟ اساساً در چه وضعیتی بودند و تفکر در آنجا دچار پویایی بود یا رکود و اضمحلال؟ و تا چه حد این تحولات نگاه به غرب داشت؟» ️مواجهه با تجدد دغدغهای مشترک در جهان اسلام بوده، «در ایران این دغدغه وجود داشته و در عثمانی نیز به همین ترتیب، و همه متفکران با آن مواجه بودهاند». وی افزود: «این دغدغه ریشهای قدیمیتر از دور