گفتوگوی «ایبنا» با مازیار اسلامی، مترجم کتاب «اورتورهای سینمایی»
افتتاحیه فیلم فقط آغاز داستان نیست، جهانبینی فیلمساز را آشکار میکند مترجم کتاب «اورتورهای سینمایی» گفت: سکانسهای افتتاحیه اولین معبر ورود ما به جهان فیلم هستند. به همین خاطر نویسنده کتاب از اصطلاح «اورتور» استفاده میکند، چون افتتاحیهها همان کارکرد اورتور در موسیقی کلاسیک غربی را دارند. اورتور، فارغ از آن چیزی که در یک سمفونی میشنویم، واجد نوعی استقلال فرمی است و میتوانیم آن را مستقل از کل سمفونی بشنویم. در مورد افتتاحیههایی که اینسدورف در این کتاب دربارهشان صحبت میکند، میتوان گفت بخش عمده آنها خصلتی اورتورگونه در موسیقی دارند. اما اینکه چرا به شکل طبیعی، تماشاگر پایان فیلم را حتی بیشتر از کل فیلم در ذهنش حک میکند و آن را به خاطر میآورد، تا حدود زیادی به شیوه فیلم دیدن ما برمیگردد. فیلم دیدن، حتی در متمرکزترین شکلش، همواره احتیاج دارد که چند دقیقهای از سپری شدن داستان فیلم بگذرد تا ما بتوانیم درون فیلم متمرکز شویم و جای خودمان را در جهان فیلم پیدا کنیم. افتتاحیهها، میتوانم بگویم، خصلتی «مونادگونه» دارند، یعنی شما میتوانید کل را در یک جزء، به شکلی بسیار فشردهتر پیدا کن