گفت‌وگوی ایبنا با مهدی حسینی، مترجم کتاب «نقاشی ایرانی»؛

نگارگری ایرانی زمانی ماندگار شد که به زمانه خود وفادار ماند حسینی گفت:‌ تفاوت بنیادین بهزاد در «به‌روزرسانی» و «واقع‌گرایی» است. کاری که بهزاد کرد، آوردنِ زندگی روزمره به درون نگارگری بود. پیش از او، فضاها بیشتر حالتی ذهنی و انتزاعی داشتند، اما بهزاد فضاهای تخیلی را با فضای زیسته و ملموسِ دوران خود جایگزین کرد بی‌تردید نقاشی ایرانی در دادوستد مدام با فرهنگ‌های پیرامونی شکل گرفته است. شاخص‌ترین نمونه آن، پیوند نگارگری ما با فرهنگ و هنر چین است، به‌ویژه در دوره ایلخانی و شکل‌گیری «مکتب اول تبریز». در آن برهه، شمار زیادی از نگارگران چینی در تبریز حضور داشتند و دوشادوش هنرمندان ایرانی کارگاه‌های مشترک را اداره می‌کردند. این هم‌نشینی بسترساز یک تأثیر متقابل عمیق شد، هم هنرمندان ایرانی از اسلوب‌ها و ظرافت‌های هنر چین آموختند و هم نگارگران چینی از سنت‌های تصویری ایران اثر پذیرفتند. حاصل این داد و ستد، یک همگامی و پیوند پایدار میان دو فرهنگ بصری بود که ردپای آن همواره در تاریخ نگارگری ما به چشم می‌خورد. ️دلیل اینکه ما امروز هیچ‌گاه «مکتب شیراز» را با «مکتب اصفهان» یا «تبریز دوم» اشتباه نمی‌گیر